Een West-Vlaming in het Gentse is het al gewoon, maar men zit wel meer op de kap van het volk. Is het niet omdat men aldaar nog steeds spreekt met een aardappel in de mond -en men wel degelijk denkt dat ook buiten de provinciegrenzen deze vorm van communicatie kan worden verstaan- dan is het wel omdat de grens der beschaving ergens tussen Gent en Brugge ligt.
Eerlijkheid gebied mij dan ook te bekennen dat mijn vriendin, tevens lief, het slachtoffer is geworden van de verschrikkelijke verantwoordelijkheid die zij nu moet dragen door de geheel willekeurige loterij der geboortesteden. Niet dat ik daar eigenlijk al heb over moeten klagen, maar enfin.
Dat ik echter -via mijn vriendin- moet vaststellen dat sommige onderwijsinstituten werken met een mentaal niveau dat beneden alle pijl ligt, dat breekt mijn hart. Zelfs het onderwijzend personeel, dat een pedagogische verantwoordelijkheid draagt nota bene, dergelijke fouten en/of uitspraken kan en durft maken (vergeef mij de ontzettend geheimzinnige houding, het is plaats nog tijd om hier verder over uit de doeken te gaan). VERSCHRIKKELIJK.
Ik moet er bijna van wenen, maar meer nog: ik word er boos van. Woedend. Ware het dat ik niet zo’n rustige jongen was die wel meer op zijn tanden bijten kon, ik had al lang gebeld naar mijn Albanese vrienden.
Recent commentaar